«Αρκαδία και Φιλοσοφία» Β' έκδοση το βιβλίο του Δ. Ζ. Ανδριόπουλου, ομ. Καθηγητή του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσ/κης,

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ



Κυκλοφόρησε η Β' έκδοση επαυξημένη και βελτιωμένη με τίτλο «Αρκαδία και Φιλοσοφία» του Δ. Ζ. Ανδριόπουλου*, ομ. Καθηγητή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, . Πρώτη χαρτογράφηση και σχόλια (σελ. 324), από τις εκδόσεις Παπαδήμα (Ιπποκράτους 8 -Αθήνα - τηλ.: 210-3627.318).

~~~~~~~~~~~

Στον πρόλογο σελ. 9 γράφει: «Το κείμενο του βιβλίου αυτού είχε αφετηρία μια σύντομη ομιλία μου προς τιμήν του συμπολίτη (Μεγαλόπολη) και συναδέλφου Καθηγητή Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου της Μ. Βρετανίας, Θεόδωρου Σκαλτσά, η οποία δόθηκε στην αίθουσα Κωστή Παλαμά του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός στις 6-11-13. Εν συνεχεία, η ομιλία αναπτύχθηκε με προσθήκες νέων κειμένων ή και σχετικών προγενέστερων δημοσιευμάτων μου. Είναι η πρώτη συνθετική εργασία επάνω στο θέμα.αυτό. Μικρο-ιστορία για ενδια­φερομένους, για ένα μικρό μέρος της πολιτιστικής παράδοσης του τόπου καταγωγής μου. Ίσως, η εργασία αυτή να αποτελέσει μια μικρή ψηφίδα σε ευρύτερες συνθετικές μελέτες στο συγκεκριμένο χώρο της φιλοσοφίας. Εντοπίζονται έργα και βιογραφικά προσώπων, που προσέφεραν ή προσφέρουν στη φιλοσοφία (έρευνα, δημοσιεύματα, διδασκαλία)».

Σ' αυτή την πρώτη σύνθεση μέρη του υλικού είναι κείμενα δημοσιευμένα σε βιβλία ή περιοδικά, ομιλίες και σημειώσεις του συγγραφέα. Ακόμη περιλαμβάνονται και κείμενα αδημοσίευτα, όπως τα σχετικά με τη Φιλοσοφία της Ιστορίας του Πολυβίου. Στην πρώτη αυτή έκδοση τα κείμενα, ιδιαίτερα οι ομιλίες, θα παραμένουν ως έχουν, δηλ. θα τηρούνται τα χαρακτηριστικά μιας δημόσιας ομιλίας.

Τα αρκαδικής καταγωγής πρόσωπα που έχουν συμβολή στη Φιλοσοφία είναι τα εξής σαράντα επτά:
Α'
Διοτίμα (Μαντινεία) Λασθένεια (Μαντινεία) Αξιοθέα (Φλειούς) Ακεστόδωρος Εύδηλος (Μεγαλόπολη) Δημοφανης (Μεγαλόπολη) Μεγαλοφαντής (Μεγαλόπολη) Χαίρων (Μεγαλόπολη), Χάρμος (Μεγαλόπολη), Απολλώνιος (Μεγαλόπολη), Δημοσθένης (Μεγαλόπολη), Αρχίας (Μεγαλόπολη) ,Κερκίδας (Μεγαλόπολη), Αινησίας (Μεγαλόπολη), Πρύτανης (Μεγαλόπολη), Πολύβιος (Μεγαλόπολη), Μονή Φιλοσόφου (Γορτυνία).

Β’
Σαραντάρης Γ. (Λεωνίδιον), Παπαναστασίου Αλ. (Λεβίδι)

Γ'
Anton J. P. (Ζυγοβίστι Γορτυνίας), Δεσποτόπουλος Κ. (Δημητσάνα), Σκαλτσάς Θ. (Μεγαλόπολη), Αναγνωστόπουλος Γ. (Βυτίνα), Γιανναράς Χρ. (Πιάνα Μαντινείας), Αποστολοπούλου Γ. (Λεβίδι), Χρόνης Ν. (Ίσαρι Μεγαλόπολης) Δελλής Γ. (Λαγκάδια) Δημητρακόπουλος Μ. (Αμπελάκι -Μαντινείας), Παπούλια Β. (Ψάρι Μεγ/λης), Κίντή Β. (Τρόπαια Γορτυνίας), Κατσιμάνης Κυρ. (Παρ. Αστρος), Ποτάκης Γιαν. (Βαλτέτσι Μαντινείας), Νικολόπουλος Φ. (Καρύταινα Μεγ/λης), Κυριακόπουλος Π.(Ορέστειον Μεγ/λης), Μαρινοπούλου Αν. (Τρίπολη) Τζώρτζης Ι. (Σουλάρι Μεγ/λης), Λαγοπάτη Χαρ. (Τρίπολη) Ηλιόπουλος Γ. (Παλούμπα Γορτυνίας), Τσιγγάνου Ι. (Μεγαλόπολη) Κοκκότας Γ. (Σπανέικα Μεγ/λης), Νασιακου Κ. (Βουνό Μαντινείας), Γιαννατσούλια Ελ. (Ρούτσι Μεγ/λης), Μαδούρου Κ. (Ελληνίτσα Μεγ/λης), Γκουμάση Ι. (Σουλάρι Μεγ/λης), Γκουμάσης Γ. (Σουλάρι Μεγ/λης).


Δ' ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Ανδριοπούλου Μαρ. (Βουτσαράς Μεγ/λης), Ανδριόπουλος Δ.Ζ. (Βουτσαράς Μεγ/λης)
~~~~~~~~

* Ο συγγραφέας Δημ. Ζ. Ανδριόπουλος είναι ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Έχει σπουδάσει στην Ελλάδα, την Αγγλία και τις ΗΠΑ, είναι δε Διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Κρατικού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο του Μιζούρι, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο της πόλεως της Νέας Υόρκης, στο Πανεπιστήμιο Αντελφάι (Ν.Υ.), στο Πανεπιστήμιο Κύπρου και στα τελευταία 12 έτη του ακαδημαϊκού του βίου στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Υπέρ-εκατό μελέτες του έχουν δημοσιευτεί σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά της Ευρώπης και της Αμερικής. Με πολλές ανακοινώσεις του έλαβε μέρος σε ελληνικά, διεθνή και παγκόσμια συνέδρια Φιλοσοφίας. Διετέλεσε αντιπρόεδρος (1996-1998) και πρόεδρος (2000-2002) της Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας.

Από το 1978 εκδίδει και διευθύνει, και από το 1998 συνδιευθύνει με τον καθηγητή του Α.Π.Θ. Ν. Αυγελή, το διεθνούς εμβέλειας περιοδικό Philosophical Induiry.

~~~~~~~~

Στις πρώτες σελίδες αυτής της θαυμάσιας και πρωτότυπης μελέτης για την Αρκαδία, διαβάζουμε την αφιέρωση που κάνει ο συγγραφέας

Δημ. Ζ. Ανδριόπουλος:
"IN MEMORIAM
THΣ ΠΟΛΥΑΓΑΠΗΜΕΝΗΣ
ΚΟΡΗΣ ΜΑΣ ΜΑΡΙΑΣ
(Απεβίωσε: 22-8-2013)

~~~~~~~~

* δείτε σχετικό δημοσίευμα στην εφημερίδα "Αρκαδικό Βήμα" Ιαν.-Φεβρ. 2014, σελ. 2. στη δ/νση: www.selides-arkadias.blogspot.gr

Συνταξιοδοτήθηκε ο αρχαιοφύλακας, προβλήματα στον ναό Επικούριου Απόλλωνα

   ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΙ ΧΩΡΟΙ   

epikoyrios_apollonas.jpg

 ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΣΑΪΤΑΣ

Συντάκτης: Βασιλική Τζεβελέκου*

Ο Επικούριος Ναός του Απόλλωνα, από τους σημαντικότερους και επιβλητικότερους της αρχαιότητας, είναι ανοιχτός τις καθημερινές Δευτέρα έως Παρασκευή 8.00 - 3.00 και κλειστός τα Σαββατοκύριακα.

Ο λόγος; Ελλειψη φυλακτικού προσωπικού μετά τη συνταξιοδότηση και του τελευταίου μόνιμου αρχαιοφύλακα. Η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ηλείας ενημέρωσε την κεντρική υπηρεσία του υπουργείου Πολιτισμού και, όπως προβλέπει ο νόμος για έκτακτες περιπτώσεις, η έφορος Αρχαιοτήτων Ηλείας Ερωφίλη-Ιριδα Κόλλια ανέθεσε τη φύλαξη σε μόνιμους υπαλλήλους άλλων ειδικοτήτων.

Οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι όμως δεν έχουν δικαίωμα αμοιβής τα Σαββατοκύριακα κι άρα δεν μπορούν να εργαστούν. Τι απομένει λοιπόν;

Το μνημείο να κλείσει αφήνοντας απογοητευμένους όσους Ελληνες και ξένους διανύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να επισκεφτούν τον δεύτερο σε κάλλος και αρμονία πελοποννησιακό ναό μετά της Τεγέας - σύμφωνα με τις περιγραφές του Παυσανία.

Το τεράστιο πρόβλημα έλλειψης προσωπικού (αρχαιοφύλακες, αρχαιολόγοι, καθαρίστριες, πωλητές κ.ά.) «μαστίζει» τα μνημεία και τα μουσεία ιδιαίτερα της περιφέρειας. Και θα ενταθεί το επόμενο διάστημα καθώς λήγουν οι συμβάσεις των εποχικών υπαλλήλων.

Τι μέτρα θα λάβει το υπουργείο Πολιτισμού καθώς δεν μπορεί να κάνει προσλήψεις μόνιμου προσωπικού;

Πώς θα θωρακίσει τα μνημεία, ειδικά τώρα που σκέφτεται να ανεβάσει τις τιμές;

Τι παροχές θα προσφέρουν όταν δεν τηρείται ούτε καν το ωράριο λειτουργίας;

Τη μόνιμη λύση για τη φύλαξη του απομακρυσμένου μνημείου ζητάει η έφορος Αρχαιοτήτων αλλά και φορείς της τοπικής κοινωνίας.

Από την πλευρά του το ΥΠΠΟ σημειώνει σε χθεσινή λιτή ανακοίνωση ότι έκανε «τις απαραίτητες ενέργειες προς το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης για την εξασφάλιση μονίμου προσωπικού».

Η ανάδειξη του προβλήματος έγινε (την Τετάρτη) από την Πανελλήνια Ενωση Υπαλλήλων Φύλαξης Αρχαιοτήτων (ΠΕΥΦΑ) που με ανακοίνωσή της καλεί την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού «να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος, να καταλάβει το ζήτημα ασφάλειας που έχει δημιουργηθεί και να δώσει, χωρίς την παραμικρή χρονοτριβή, λύση με μόνιμο φυλακτικό προσωπικό, είτε μέσω της κινητικότητας είτε ακόμη καλύτερα μέσω νέων προσλήψεων στον τομέα φύλαξης και πληροφόρησης.

Μέχρι τότε να προχωρήσει η ΕΦΑ Ηλείας σε άμεση πρόσληψη εποχικού προσωπικού, για να καλύψει τις ανάγκες φύλαξης του Επικούριου Απόλλωνα».

Το μνημείο ήταν το πρώτο στην Ελλάδα που ανακηρύχθηκε, το 1986, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO.

Ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα, στις Βάσσες της Φιγαλείας, βρίσκεται σε υψόμετρο 1.130 μέτρα στο κέντρο της Πελοποννήσου.

Αποδίδεται στον Ικτίνο, έναν από τους αρχιτέκτονες του Παρθενώνα, και η ανέγερσή του τοποθετείται στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα, 420-410 π.Χ.

Το βασικότερο διακοσμητικό στοιχείο του ήταν η μαρμάρινη ιωνική ζωφόρος που υπήρχε πάνω από τους ιωνικούς ημικίονες μέσα στον σηκό.

Είχε συνολικό μήκος 31 μ. και αποτελούνταν από 23 μαρμάρινες πλάκες. Στις 12 απεικονίζεται η Αμαζονομαχία και στις υπόλοιπες η Κενταυρομαχία.

Γλύπτης της ήταν πιθανά ο Παιώνιος, που φιλοτέχνησε στην Ολυμπία το περίφημο άγαλμα της Νίκης. Η πρώτη συστηματική ανασκαφή ξεκίνησε το 1812 από ομάδα αρχαιόφιλων επιστημόνων και τότε βρέθηκαν οι πλάκες των ζωφόρου, σκεπασμένες με αρχιτεκτονικά μέλη.

Το 1815 μεταφέρθηκαν στο Βρετανικό Μουσείο, όπου και εκτίθενται σήμερα. Ακολούθησαν ανασκαφές και αναστηλωτικές επεμβάσεις και από το 1987 ο ναός προστατεύεται από τις αντίξοες καιρικές συνθήκες με ειδικό στέγαστρο, που θα απομακρυνθεί με την ολοκλήρωση των εργασιών.

Ερώτηση προς τον υπουργό Πολιτισμού, Αριστείδη Μπαλτά, σχετικά με το ζήτημα κατέθεσε στη Βουλή ο βουλευτής της Ν.Δ., Χρίστος Δήμας.

____________

http://www.efsyn.gr/arthro/kleistos-o-epikoyrios-apollonas

«Aρκαδία χαίρε» λέγεται το νέο φιλμ του Φίλιππου Κουτσαφτή

Ο δημιουργός της εξαίρετης ταινίας «Αγέλαστος Πέτρα», επιστρέφει με ένα νέο ντοκιμαντέρ

 Φωτο: Σπύρος Στάβερης  

Διαβάτη μη ζητάς εδώ στα αρκαδικά βουνά 

Το θρύλο της αμέριμνης ζωής

 Έχουν σωπάσει και η μαγεμένη σύριγγα 

Και ο αυτός παντοτινά Γυμνό το Μαίναλο,

 Βωμός του παρελθόντος μοιάζει 

Κι όμως θυμήσου Πόσες φορές μας 

 μα μίλησες απαρνημένη φύση μια μέρα

 από την αγάπη σας ο παν θα ξαναζήσει 

Γεώργιος Κ. Βλάχος    

Από την ΑΡΓΥΡΩ ΜΠΟΖΩΝΗ

«Αρκαδία χαίρε» είναι η νέα ταινία του Φίλιππου Κουτσαφτή, η οποία ολοκληρώθηκε 14 χρόνια μετά την «Αγέλαστο Πέτρα». Θα προβληθεί στο 17ο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί από τις 17 έως τις 22 Μαρτίου.   «Είναι η νέα ταινία μου για την Αρκαδία, που πήρε το όνομά της από ένα επιτύμβιο που βρέθηκε στην περιοχή», μας λέει ο Φίλιππος Κουτσαφτής. «Στεκόμαστε σε μια περιοχή της Αρκαδίας που λέγεται Τεγέα και βρίσκεται δέκα χιλιόμετρα νότια από την Τρίπολη. Είναι πάνω στον παλιό δρόμο που πηγαίνει στη Σπάρτη.   Τα γνωστά ιερά εκεί, είναι η πόλη της αρχαίας Τεγέας, ένας πάρα πολύ ωραίος ναός της Αλέας Αθηνάς έργο του πάριου γλύπτη Σκόπα της ελληνιστικής εποχής. Γύρω στο 400 ο ναός πυρπολήθηκε και ξαναχτίστηκε υπό την αρχιτεκτονική εποπτεία του  Σκόπα.   Βλέπουμε έναν τόπο που έχει μια τρομερή ιστορία από τα μυθολογικά χρόνια και μέσα από αυτούς τους μύθους και τις ιστορίες που έχει εμπνεύσει ήρθαν να προστεθούν στο τέλος και οι μύθοι που ήρθαν εισαγόμενοι από τη Δύση. Πρόκειται λοιπόν για μια περιπλάνηση συλλογής θραυσμάτων. Και η ιστορία και η μυθολογία και το σήμερα κυρίως είναι κάτι θραυσματικό.   Χτίστηκε ένας μεγαλοπρεπέστατος ναός και υπάρχει και η απορία: Πώς η Τεγέα, μια σχετικά μικρή και φτωχή πόλη έφτιαξε έναν τέτοιο ναό. Σαν να λέμε με τα μέτρα του σήμερα ότι μια μικρή επαρχιακή πόλη πήρε έναν διάσημο παγκοσμίως αρχιτέκτονα για ένα έργο στην περιοχή της. Αρχικά η Αλέα ήταν ιδιαίτερη θεότητα, που όμως αργότερα σχετίστηκε με την Αθηνά».  

Υπάρχει κάποιος μύθος ή κάποια υπόθεση για το πώς έφτασε εκεί ο Σκόπας; Υπάρχει μια υπόθεση που δεν είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, εν πρώτοις ο ναός της Τεγέας ήταν ένα πολύ μεγάλο κέντρο το οποίο λειτουργούσε ως ένα είδος τράπεζας. Οι Σπαρτιάτες, μετά το τέλος του Πελοποννησιακού πολέμου λεηλατώντας την Αθήνα και τις άλλες πόλεις είχαν πάρα πολύ χρυσό και πλούτο. Τον οποίον όμως απαγορευόταν να τον έχουν στην πόλη τους. Και τον εναπόθεσαν στον ναό της Αλέας Αθηνάς. Μάλιστα μερικοί έβαζαν τα χρήματα ή τα χρυσά στη στέγη. Στην ουσία από εκεί αρχίζει και η παρακμή της Σπάρτης. Μπαίνει πλούτος, ο πλούτος φέρνει άλλα ζητήματα, ψηφίζεται ένας νόμος που επιτρέπει να αγοράσεις γη και έτσι δημιουργήθηκαν οι τάξεις. Έτσι υπάρχουν πλούσιοι και αυτοί που δεν είχαν τίποτα και άρχισαν σιγά-σιγά να φθίνουν.   Γειτνίαση: τα σπίτια και ο αρχαιολογικός χώρος   Έχετε βρει κάποια μαρτυρία που σας βοήθησε; Βρήκαμε συμπτωματικά μια πινακίδα του 450π.Χ. στην αρκαδική διάλεκτο, χάλκινη και γραμμένη από τις δυο πλευρές που υπάρχει στο Αρχαιολογικό μουσείο, που είναι στην ουσία ένα συμβόλαιο κάποιου που κατέθεσε χρήματα. Είναι ένα τεράστιο κείμενο, ένα μεγάλο συμβόλαιο, μια μορφή διαθήκης. Έτσι ερμηνεύω την ύπαρξη ενός τόσο μεγάλου ναού εκεί. Η Αρκαδία, είναι μια άγονη περιοχή.  Στην αρχαιότητα για αιώνες πολλούς εξαιτίας του ότι ζούσαν σε μια άγονη περιοχή οι κάτοικοι ήταν μισθοφόροι. Στον Ξενοφώντα, στην Κύρου Ανάβαση το αναφέρει σαφέστατα.

Οι περισσότεροι, οι μύριοι ήταν Αρκάδες.   Εσείς πως φτάσατε σε αυτή την περιοχή, πως ξεκίνησε το ντοκιμαντέρ; Αυτό ήταν με ένα τρόπο ένα είδος ανάθεσης. Εκεί υπάρχει ένα πολιτιστικό ίδρυμα πολύ σπουδαίο που δουλεύει αθόρυβα. Ανήκει στην Βιοχάλκο, στην οικογένεια Στασινόπουλου, γιατί έχουν καταγωγή από εκεί. Από την Τεγέα. Η Τεγέα είναι μια περιοχή που έχει πολλά διάσπαρτα χωριά. Το ίδρυμα είναι ο χρηματοδότης της ταινίας, αλλιώς δε θα μπορούσε να γίνει αυτό το πράγμα.   Το ντοκιμαντέρ δε βασίζεται σε μαρτυρίες. Δεν είναι ένα ντοκουμέντο. Είναι κυρίως ο δικός μου λόγος που τραβάει την ιστορία που είναι από διάφορες ψηφίδες καμωμένος.   Τι βλέπουμε κυρίως στο ντοκιμαντέρ; Βλέπουμε έναν τόπο που έχει μια τρομερή ιστορία από τα μυθολογικά χρόνια και μέσα από αυτούς τους μύθους και τις ιστορίες που έχει εμπνεύσει ήρθαν να προστεθούν στο τέλος και οι μύθοι που ήρθαν εισαγόμενοι από τη Δύση. Πρόκειται λοιπόν για μια περιπλάνηση συλλογής θραυσμάτων. Και η ιστορία και η μυθολογία και το σήμερα κυρίως είναι κάτι θραυσματικό. Παρόλο που είναι 180 χιλιόμετρα με τον καινούργιο δρόμο μακριά από εδώ και είναι ένας πεδινός τόπος, αυτά τα πεδινά χωρία της Τεγέας έχουν και δεν έχουν 2.000 κατοίκους. Στην ουσία κατοικούνται από κάποιους γέροντες. Οι νέοι προσπαθούν να βρουν άλλα πράγματα να ζήσουν, δεν ασχολούνται με τη γεωργία πολύ, ελάχιστα θάλεγα, και είναι ένας φθίνων τόπος. 

Αν σκεφτεί κανένας ότι τα μεγάλα ρεύματα της μετανάστευσης ξεκινούν από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Ο τόπος ήταν φτωχός. Κάποτε είχε πολλούς νέους ανθρώπους. Μετά μέσα από αυτές τις δεκαετίες της ευκολίας της ζωής, της δικής μας, διαλέγουν να μην κάνουν την αγροτική ζωή γιατί και αυτό για να γίνει θέλει κάποιες σταθερές υποδομές. Από την πολιτεία κυρίως, ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει. Δηλαδή είναι ένας κάμπος με μικρές ιδιοκτησίες που δε μπορεί να λειτουργήσει με αυτό τον τρόπο. Να υπάρχει παραγωγή. Και έτσι ενώ αυτός ο τόπος ήταν καθαρά αγροτικός και οι οικογένειες έστελναν κάποια παιδιά ως μετανάστες και αυτά που έμεναν πίσω κρατούσαν τη γη, παίρναν τα χωράφια και συνέχισαν την παράδοση, αυτό δεν υπάρχει πια, έχει διαρραγεί. Κατά μια έννοια έχει χάσει την ταυτότητα.   Έξω από τις ευκολίες που παρέχει η τεχνολογία σήμερα και είναι αδιανόητες σε σχέση με τα χρόνια τα παλιότερα, ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο η τεχνολογία στη διάθεσή σου. Πρώτα από όλα έχουν περιοριστεί οι πηγές χρηματοδότησης. Δεν έχουμε κρατική τηλεόραση. Τι να πούμε περισσότερο; Φωτο: Σπύρος Στάβερης   Τι σας ενδιέφερε να καταγράψετε; Προσπαθούμε να βρούμε αυτό το νήμα, αν μπορούμε να το πούμε έτσι, αυτών των μύθων της ιστορίας που υπάρχει μέχρι και την μεσαιωνική περίοδο και την τουρκοκρατία, όχι αναγκαστικά ως παράθεση ιστορική, είναι ένα υπαρξιακό οδοιπορικό με ένα τρόπο που βλέπεις πράγματα που αντανακλούν το ένα στο άλλο και προχωρούν παρακάτω.   Υπάρχουν μαρτυρίες των κατοίκων; Έχουμε, αλλά δε βασίζεται στις μαρτυρίες. Δεν είναι ένα ντοκουμέντο. Είναι κυρίως ο δικός μου λόγος που τραβάει την ιστορία που είναι από διάφορες ψηφίδες καμωμένος. Υπάρχουν πολλά πράγματα και από την ιστορία και από τις ανασκαφές και από τη σύγχρονη και από τη θρησκευτική ζωή και από τις προσωπικές ιστορίες. 

Όλα αυτά συνθέτουν ένα κλίμα, έναν καμβά.   Πόσο καιρό κάνατε να γυρίσετε την ταινία; Από τη μέρα που ξεκινήσαμε μέχρι σήμερα πέρασαν έξι χρόνια. Με τα διαλείμματα για τις άλλες δουλειές  που γίνονται ταυτόχρονα.   Υπάρχει μια συνέχεια από την Αγέλαστο πέτρα; Ακολουθείται η ίδια αφηγηματική δομή, είναι ο ίδιος τρόπος που καταφέρνω να δουλέψω αν μπορώ να το πω έτσι, δεν έχει φυσικά τα στοιχεί που έχει η Ελευσίνα γιατί εκεί μιλάμε για άλλο τόπο και άλλους ανθρώπους, αλλά μια μακρινή συγγένεια έχει.   Αρκαδικά βοσκοτόπια   Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσει να κάνει κάποιος ντοκιμαντέρ στην Ελλάδα; Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Γενικώς το να αποφασίσει κάποιος να κάνει κινηματογράφο στην Ελλάδα. Έξω από τις ευκολίες που παρέχει η τεχνολογία σήμερα και είναι αδιανόητες σε σχέση με τα χρόνια τα παλιότερα, ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο η τεχνολογία στη διάθεσή σου. Πρώτα από όλα έχουν περιοριστεί οι πηγές χρηματοδότησης. Δεν έχουμε κρατική τηλεόραση. Τι να πούμε περισσότερο; Το κέντρο κινηματογράφου δουλεύει όπως δουλεύει. Δεν έχουμε ένα τρόπο αυτό το προϊόν να διατεθεί σε όλη αυτή την τεράστια αγορά που λέγεται κόσμος. Ούτε κανείς μπορεί να το κάνει αυτό, ούτε ενδιαφέρεται. Καλείται κανείς να το κάνει από μόνος του και δεν είναι κάτι σοβαρό. Τι να κάνεις; Να γυρνάς τον κόσμο με μια ταινία; Δεν είναι η δουλειά σου αυτό.

Είναι δύσκολο να κάνεις μια δουλειά που να είναι βιώσιμη. Να κάνεις μια ηρωική έξοδο και να κάνεις μια ταινία, αυτό μπορείς. Αλλά το θέμα δεν είναι αυτό. Πρέπει να παράγεται ένα προϊόν συνέχεια. Δε μπορείς να είσαι εντελώς μόνος. Δε γίνεται πουθενά στον κόσμο έτσι. Ο κινηματογράφος είναι ένα βιομηχανικό προϊόν. Αν δεν υπάρχει βιομηχανία να διαθέσει το προϊόν, δεν υπάρχει και το προϊόν.   Εσείς ποιο νομίζετε είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα; Νομίζω το μεγάλο πρόβλημα είναι η τηλεόραση, όπως και παλιότερα. Το ντοκιμαντέρ είναι ένα είδος που χρηματοδοτεί η κρατική τηλεόραση. Παλιά ήταν εντελώς απαξιωμένο. Νόμιζαν ότι ντοκιμαντέρ είναι κάποιες πρόχειρες δουλειές και το χρηματοδοτούσαν και αντίστοιχα. Αν λοιπόν δεν υπάρξει κρατική τηλεόραση ώστε να χρηματοδοτήσει όλα αυτά τα πράγματα, τα οποία να έχουν αξιώσεις ώστε να μπορούν να σταθούν δε θα γίνει τίποτα.       Δρομέας της διαδρομής Αθήνα – Σπάρτη   Απομεινάρια μεσαιωνικού χωριού   Απομεινάρια μεσαιωνικού χωριού    

    Η ταυτότητα της ταινίας: Παραγωγή: Κοινωφελές Ίδρυμα Μ.Ν.Στασινόπουλος-Βιοχαλκο

Κείμενα – Φωτογραφία – Σκηνοθεσία: Φίλιππος Κουτσαφτής

Μοντάζ/ Ηχητική μπάντα: Ιωάννα Σπηλιοπούλου

Μουσική: Κων/νος Βήτα Κάμερα: Νικόλας Καρανικόλας-Σταμάτης Κούρος Προμοντάζ; Χρόνης Θεοχάρης- Ξενοφών Λατινάκης Τεχνική Υποστήριξη: PAN Entertemant

Πηγή: www.lifo.gr

Κατά την αρκαδική μυθολογία, πολλοί θεοί του Ολύμπου γεννήθηκαν στην Αρκαδία: ο Δίας (στο αρκαδικό Λύκαιο), ο Ποσειδώνας, η Ήρα, ο Ερμής, ο Ασκληπιός

    Περί Ιστορίας......    

Οι Αρκάδες πίστευαν, όπως άλλωστε και ολόκληρος ο αρχαίος ελληνικός κόσμος, πως ήταν οι μόνοι μετά τους Λέλεγες αυτόχθονες κάτοικοι της Ελλάδας. Γενάρχη τους θεωρούσαν τον Πελασγό, γιο του Δία, και καυχιόνταν ότι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι μετά τον Κατακλυσμό. Την αντίληψη αυτή συμμερίζονται και επιφανείς ιστορικοί της αρχαιότητας, από τον Ηρόδοτο έως τον Ξενοφώντα και τον Θουκυδίδη, αλλά και ο Αριστοτέλης, ο οποίος υποστηρίζει πως η εγκατάσταση των Αρκάδων έγινε πριν από την εμφάνιση της Σελήνης. Ίσως γι’ αυτό ο Παυσανίας βρήκε τους Αρκάδες να αυτοχαρακτηρίζονται προσέληνοι. Κατά την αρκαδική μυθολογία, πολλοί θεοί του Ολύμπου γεννήθηκαν στην Αρκαδία: ο Δίας (στο αρκαδικό Λύκαιο), ο Ποσειδώνας, η Ήρα, ο Ερμής, ο Ασκληπιός. 

Ο κυρίως όμως αρκαδικός θεός ήταν ο τραγοπόδαρος Παν, θεός της μουσικής και των κοπαδιών, που με την πολυάριθμη συνοδεία του, Σιληνούς, Μαινάδες, Δρυάδες και Ναϊάδες, έκαναν την Αρκαδία ειδυλλιακή χώρα του μύθου. Οι προϊστορικοί Αρκάδες ήταν όμως και ναυτικοί. Είχαν ιδρύσει αποικίες στην Πελοπόννησο και αλλού. Κατά τα ομηρικά έπη έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο με 60 πλοία και κατά τον Ηρόδοτο ο Αρκάς Δάρδανος κατέλαβε τη Σαμοθράκη και ύστερα πήγε στην Τροία, όπου έχτισε τη Δαρδανία. Αρκάδες άποικοι είχαν εγκατασταθεί και στην Κρήτη (Κυδωνία, Γόρτυς), την Κύπρο (Πάφος), τη Ζάκυνθο, τη Λευκάδα και την απέναντι ακαρνανική ακτή, αλλά και στη Σικελία, την Απουλία και το Λάτιο, όπου ο Εύανδρος εγκαταστάθηκε στον λόφο Παλατινό της Ρώμης. 

Κατά τους ιστορικούς χρόνους οι αρκαδικές πόλεις ήταν συνδεδεμένες με κάποια χαλαρή μορφή ομοσπονδίας, το Κοινό των Αρκάδων. Στα μέσα του 6ου αι. π.Χ. η Αρκαδία απέκρουσε τις προσπάθειες των Σπαρτιατών να την υποτάξουν. Την εποχή αυτή γνώρισε μεγάλη ακμή η Μαντινεία. Στους Περσικούς πολέμους οι Αρκάδες (Τεγεάτες, Μαντινείς, Ορχομένιοι) πολέμησαν στις Θερμοπύλες και στις Πλαταιές. Μετά τη μάχη στα Λεύκτρα (371 π.Χ.) οι Αρκάδες ενώθηκαν και με τη βοήθεια των Θηβαίων έφτασαν έως τα πρόθυρα της Σπάρτης. Τότε χτίστηκε και η Μεγαλόπολη και συγκροτήθηκε το νέο Κοινό των Αρκάδων με ενιαία κυβέρνηση και στρατό. Γρήγορα όμως άρχισαν οι εσωτερικές διενέξεις που προκάλεσαν συνεχείς επεμβάσεις των Σπαρτιατών, ώσπου το 344 η Μεγαλόπολη συμμάχησε με τον Φίλιππο Β’ της Μακεδονίας. Στα χρόνια των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου η Αρκαδία έγινε θέατρο συνεχών συγκρούσεων μεταξύ του Κασσάνδρου και του Πολυσπέρχοντα, ώσπου η ειρήνη του 311 αναγνώρισε στον Κάσσανδρο την κυριαρχία ολόκληρης της Πελοποννήσου. Το 303 η Αρκαδία, εκτός από τη Μαντινεία, παραδίδεται στον Δημήτριο τον Πολιορκητή. Ακολουθούν συνεχείς πόλεμοι με τους Σπαρτιάτες και επεμβάσεις των Μακεδόνων, ώσπου ο Μεγαλοπολίτης Φιλοποίμην ανακηρύσσεται στρατηγός της Αχαϊκής Συμπολιτείας, με την οποία οι αρκαδικές πόλεις διατηρούσαν στενές σχέσεις.

Με τη ρωμαϊκή κατάκτηση η Αρκαδία παύει να παίζει οποιονδήποτε ρόλο στα ιστορικά πράγματα. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες, λεηλατείται από τους Γότθους του Αλάριχου και τον 7ο αι. δέχεται το κύμα των σλαβικών επιδρομών. Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τους Φράγκους (1205), η Αρκαδία με το όνομα Μεσαρέα διαιρέθηκε σε 5 βαρονίες με πλήθος ιπποτικά φέουδα. Το 1320 ο Ανδρόνικος Παλαιολόγος Ασάν, ανιψιός του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Παλαιολόγου, απέσπασε οριστικά την περιοχή από τους Φράγκους. 

Το 1458 η περιοχή κατακτήθηκε από τους Τούρκους και ως τμήμα του Βιλαετιού του Μοριά την κυβερνούσε ο Μόρα Βαλεσή. Στα χρόνια αυτά ιδρύεται ένα νέο αστικό κέντρο στο κέντρο της Αρκαδία, η Τριπολιτσά (Τρίπολη) που από το 1715 γίνεται έδρα του πασά του Μοριά αντί των Πατρών. Αργότερα, με την ίδρυση σχολής (1764), η Δημητσάνα γίνεται πνευματικό κέντρο της Αρκαδίας. Μετά την έκρηξη της Επανάστασης του 1821 η Αρκαδία γίνεται το επίκεντρο πολεμικών ενεργειών. 

 Ο Κολοκοτρώνης πολιορκεί το φρούριο της Καρύταινας [φώτο], κατατροπώνει τους Τούρκους στο Λεβίδι, στο Βαλτέτσι και στις Βερβένες, ενώ ο Νικηταράς επιβάλλει δεινή ήττα στους Τούρκους στα Δολιανά. Ο Κολοκοτρώνης τέλος πολιορκεί την Τρίπολη την οποία και καταλαμβάνει (Σεπτέμβριος 1821). Το 1825 ο Ιμπραήμ μπαίνει στην καμένη –μετά από διαταγή του Κολοκοτρώνη– πόλη και έως το 1827 καταστρέφει και λεηλατεί τρεις φορές τα χωριά και τις πόλεις της Αρκαδίας, που ελευθερώθηκε οριστικά τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.

____________

diocles.civil.duth.gr/

ΙΕΡΑ των ΑΡΚΑΔΩΝ Κορυφή, το ΛΥΚΑΙΟΝ Όρος ...

    Έτσι την ΕΙΔΑΜΕ.....  της Βασιλικής ΝΤΟΥΦΕΞΗ      

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
•  

 
Ξημέρωσε μια από τις πολύ όμορφες ημέρες. Ξύπνημα από ενωρίς και σύντομα αναχώρηση. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο όλη η παρέα κρατώντας το πρωινό μας καφέ, για να μην καθυστερούμε.

Έπρεπε να προλάβουμε, πριν την πολλή ζέστη να είμαστε στην κορυφή του Λύκαιου Όρους και αργότερα στον Ναό του Επικούριου Απόλλωνα..

Μετά την Μεγαλόπολη βγήκαμε από την μονοτονία της εθνικού οδού και πήραμε έναν στενό δυτικό δρόμο, που ζήτημα να χώραγε άλλο αυτοκίνητο.

Περνώντας μέσα από πλατάνια, καρυδιές και καταπράσινα χωράφια, που μας αποζημιώσαν με το άρωμά τους, μια βαθιά ανάσα και τι καλα !!!  Όλα καλά !!!

Πρώτη στάση κάτω από την κορυφή του Λύκαιου Όρους, στη πέτρινη Πηγή Κράμποβα, που έχει ανεγερθεί το 1959 με δαπάνη του εν Αθήναις Συλλόγου Άνω Καρυωτών, όπως μας πληροφορεί η σχετική πινακίδα. Αφού σβύσαμε την δίψα μας στο δροσερό νερό της Πηγής ήμασταν έτοιμοι και πάλι.

Μια "ταλαιπωρημένη" πινακίδα αναγράφει "Ιερή των Αρκάδων Κορυφή" και μας δείχνει την κατεύθυνση.

Μερικές στροφές ακόμη και φτάσαμε στον Αρχαιολογικό χώρο. Ξετρελάθηκε η παρέα... άπειρες φωτογραφίες. Βλέποντας τον ενθουσιασμό τους ένοιωσα σίγουρη ότι ήταν σωστή η επιλογή μου για αυτή τη βόλτα.

Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Το Λύκαιον όρος ήταν το ιερό βουνό των αρχαίων Αρκάδων, γιατί εκεί γεννήθηκε ο Δίας, τον οποίο ανάθρεψαν τρεις Νύμφες: η Νέδα, η Θεισόα και η Αγνώ. Σε αυτές τον παράδωσε η μάνα του, η Ρέα, για να τον γλιτώσει από τον άνδρα της, τον Κρόνο, που έτρωγε τα παιδιά του. Οι Αρκάδες πίστευαν ότι στην περιοχή που φέρει το όνομα Κρητέα ανατράφηκε ο Δίας και ότι αυτή είναι η Κρήτη που αναφέρουν οι Κρήτες στις παραδόσεις τους και όχι η Κρήτη - το νησί.

Ανάμεσα στα βράχια είναι πεσμένα τα μάρμαρα που κάποτε αποτελούσαν το Ιερό του Δία. Στην κορυφή του Λυκαίου όρους υπήρχε ο Βωμός του Δία, όπου γίνονταν θυσίες και ανθρωποθυσίες. Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αρχικά υπήρχε λυκόμορφος θεός, του οποίου το όνομα και τη λατρεία υιοθέτησε ο Θεός.

Σύμφωνα με την παράδοση ο Λυκάων, ιδρυτής της Λυκόσουρας και γιος του Πελασγού, θυσίασε ένα βρέφος στο Βωμό του Λυκαίου Διός. Πολλοί ταυτίζουν το βρέφος με το γιο του Νύκτιμο. Κατά άλλους όταν ο Λυκάων φιλοξένησε το Δία, του πρόσφερε στο Δείπνο ανθρώπινο κρέας. Τότε ο Θεός οργίστηκε και τον μεταμόρφωσε σε λύκο. Και μάλιστα λένε ότι, όποιος μετά το Λυκάονα θυσίαζε στο Λύκαιο Δία, γινόταν λύκος. Αν στο διάστημα αυτό και μετά από 10 χρόνια δεν έτρωγε ανθρώπινο κρέας, ξαναγινόταν άνθρωπος, αλλιώς έμενε θηρίο.

Ελληνικές αρχαίες παραδόσεις, που τόσο μου αρέσει να τις ακούω... μάλλον τώρα πρέπει να τις πω... ευτυχώς όμως ανέλαβε άλλος... εντάξει. Χαλαρά.

Εξερευνήσαμε την γύρω περιοχή για αρκετή ώρα. Βλέπαμε διάσπαρτες πέτρες και προσπαθούσαμε να συμπληρώσουμε το παζλ. Να φανταστούμε ποια ήταν η θέση τους.

Μια πινακίδα απεικονίζει την περιοχή. Το Παρράσιο Πάρκο Πολιτιστικής Κληρονομιάς αναφέρει και δείχνει τα Μονοπάτια του Δία. Μονοπάτι του Επικούριου Απόλλωνα, Μονοπάτι του Πάνα.

Κατεβαίνουνε το βουνό ψάχνοντας για ένα πιο στενό και κακοτράχηλο δρόμο, που θα μας οδηγήσει στον επόμενο σταθμό μας, τον Ναό του Επικούριου Απόλλωνα.

Ουαου!!! αρχίζει περιπέτεια. Τέλεια μέσα είμαι... Ωραία διαδρομή. Μπροστά μας πέρασε ένα εντυπωσιακό πουλί, βγήκαν οι κάμερες από τα παράθυρα... είναι αετός, με τα μεγάλα φτερά του μεγαλόπρεπο το πέταγμα του. Δεν χωρά αμφιβολία ότι είναι ο άρχοντας της περιοχής, που μας κοιτούσε από ψηλά.

Άλλωστε πρέπει να είμαστε το μοναδικό αυτοκίνητο που πέρασε μετά από ώρα από την περιοχή. Αφήσαμε τον άρχοντα στην ηρεμία του και προχωρήσαμε. Σε λίγο φτάσαμε στη Νέδα, το χωριό του ποταμού. Εδώ οι πηγές, εδώ και οι καταρράκτες. Όμορφο χωριό με λίγους κατοίκους... ρωτήσαμε στο καφενείο για να είμαστε σίγουροι ότι πήραμε τον σωστό δρόμο, ποτέ δεν ξέρεις. Έχει πολλα μικρά δρομάκια εδώ. Σε δεκαπέντε λεπτά θα πρέπει να φτάσουμε...

__________________

http://travelpeloponnisos.gr/

Ανοίγει τις πύλες του για το κοινό το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας!

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ & ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ
ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ
ΛΘ’ ΕΦΟΡΕΙΑ ΠΡΟΪΣΤ. & ΚΛΑΣ. ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Την Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014 και ώρα 18:00 πραγματοποιούνται τα εγκαίνια της επανέκθεσης του Αρχαιολογικού Μουσείου Τεγέας (Δ.Δ. Αλέας Δήμου Τρίπολης). Τα εγκαίνια θα τελέσει ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Κωνσταντίνος Τασούλας.
Με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ η ΛΘ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων ολοκλήρωσε πρόσφατα το νέο πρόγραμμα αφήγησης της ιστορικής διαδρομής της αρχαίας Τεγέας. Η επανέκθεση αναπτύσσεται γύρω από δύο θεματικούς άξονες. Ο πρώτος τιτλοφορείται «Μνήμες Μουσείου» και είναι αφιερωμένος στην ιστορία του Μουσείου. Στον άξονα «Τεγέα. Η γένεση, συγκρότηση και εξέλιξη μίας ελληνικής πόλης – κράτους» ξετυλίγεται το νήμα της διαμόρφωσης και εξέλιξης της αρχαίας αρκαδικής πόλης και της επικράτειάς της. Η κορυφαία ενότητα της εκθεσιακής αφήγησης είναι αφιερωμένη στο ιερό της Αλέας Αθηνάς, φημισμένο τόπο λατρείας της Πελοποννήσου. Εμπνευστής ενός ευρύτατου προγράμματος ανοικοδόμησης του ιερού κατά τον ύστερο 4ο αιώνα π.Χ. ήταν ο σπουδαίος αρχιτέκτονας και γλύπτης Σκόπας από την Πάρο, ο οποίο μετά από την ολοκλήρωση της γλυπτής διακόσμησης του διάσημου Μαυσωλείου της Αλικαρνασσού στη Μικρά Ασία, αφίχθη στην αρκαδική γη, με την οποία ο ομότεχνος πατέρας του διατηρούσε στενές σχέσεις και φιλοτέχνησε – μεταξύ άλλων – και το γλυπτό διάκοσμο του ναού της Αλέας Αθηνάς. Ο διάκοσμος αυτός, που εκτίθεται στο μουσείο, αποτελεί τη μοναδική πρωτότυπη μαρτυρία της καλλιτεχνικής φυσιογνωμίας του μεγάλου γλύπτη του 4ου αι. π.Χ.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας, ένα από τα πρώτα Μουσεία του ελεύθερου ελληνικού κράτους, αλλάζει σελίδα και εισέρχεται δυναμικά στον 21ο αιώνα. Πέρα από τις παραδοσιακές αξίες της διαφύλαξης της πολιτιστικής κληρονομιάς δημιουργείται ένας πολυδύναμος χώρος πολιτισμού που στόχο έχει να ανανεώσει την επικοινωνία του κοινού με τις αρχαιότητες. Ιδιαίτερη έμφαση στο στήσιμο του Μουσείου δόθηκε στις ψηφιακές εφαρμογές αρχαιολογικού – ιστορικού περιεχομένου, των οποίων ο προγραμματισμός έγινε για πρώτη φορά σε εντελώς νέα πλατφόρμα. Οι εφαρμογές αυτές υποστηρίζονται από τα ψηφιακά μέσα του Μουσείου, συσκευές τελευταίας τεχνολογίας που εισήχθησαν για πρώτη φορά στον ελλαδικό χώρο για τις ανάγκες της επανέκθεσης
Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Μουσείο και τις συλλογές του μπορείτε να επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα του μουσείου: http://www.tegeamuseum.gr.

    Δημοσίευμα της εφημερίδας "Αρκαδικό Βήμα", Σεπτέμβριος 2014

www.selides-arkadias.blogspot.gr

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Έτοιμο να ανοίξει τις πύλες του στο κοινό το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας (vd)!

*από το: "Καλημέρα Αρκαδία"